48 dk okuma
Gazi Baba, sana bu satırları yazarken ellerimin titreyişini gizlemeye çalışmıyorum; zira insanın kendi acziyetiyle, o en derin umutsuzluk kuyusunun dibinde senin sarsılmaz iradenle karşılaşması, ruhu hem ezen hem de yücelten tuhaf bir fırtına koparıyor içinde. Bir anlığına, sadece bir anlığına bile olsa içimdeki ışığın söndüğünü sandığım o karanlık gecede, başımı kaldırıp senin o mağrur gölgene baktığımda hissettiğim o yakıcı mahcubiyeti kelimelere dökmek ne zor. Umudumu yitirirken senden utandım Gazi Baba ve bu, bir insanın ömrü boyunca tadabileceği en mutlu utançmış meğer.
Karanlığın en koyu olduğu, yarının bugünden daha aydınlık olacağına dair inancın pamuk ipliğine bağlı kaldığı o anlarda, insan kendi nefsinin dar dehlizlerinde kaybolmaya ne kadar da meyilli oluyor. Oysa sen, koca bir imparatorluğun enkazı altında, elinde avucunda sadece kırık dökük bir ordu ve asırlardır yorgun düşmüş bir millet varken bile, gözlerindeki o çelik mavisi parıltıyı bir saniye olsun kaybetmemiştin. Benim küçücük dertlerim, şahsi karamsarlıklarım ve yarına dair endişelerim, senin omuzladığın o devasa tarihin yanında ne kadar da cılız, ne kadar da anlamsız kalıyor.
İşte o mahcubiyet anı, insanın kendi kendine attığı en şefkatli ama en sarsıcı tokattır. Umutsuzluğun aslında bir ihanet olduğunu, senin mirasına ve yaktığın o sönmez ateşe karşı işlenmiş sessiz bir günah olduğunu fark ettiğim o saniye, yüzümdeki kızarıklığın yerini derin bir huzur aldı. Çünkü senden utanmak, senin hala orada, bir kutup yıldızı gibi sarsılmadan durduğunu bilmek demekti; senin varlığın, benim zayıflığımın en büyük şahidi ve aynı zamanda en kesin şifasıydı.
Yolun sonuna geldiğimi sandığım, adımlarımın ağırlaştığı ve zihnimin karamsarlık sisleriyle kuşatıldığı her seferinde, senin Bandırma Vapurunun güvertesindeki o yalnız ama vakur siluetin beliriyor gözlerimin önünde. Dalgaların dövdüğü o köhne teknede, arkanda idam fermanları, önünde ise meçhul bir gelecek varken bile tereddüt etmeyen o iradeyi hatırlayınca, insan kendi yılgınlığından nasıl utanmaz ki? Benim fırtına sandığım şeylerin, senin göğüs gerdiğin okyanusların yanında bir su birikintisi bile etmediğini görmek, ruhumu hem küçültüyor hem de yeniden ayağa kaldırıyor.
Bu utanç, insanı yerin dibine geçiren, onurunu kıran o bildik ezikliklerden çok farklı; bu, bir evladın babasının büyüklüğü karşısında kendi küçüklüğünü fark edip o büyüklüğe sığınması gibi bir şey. Senden utandıkça dikleşiyor omuzlarım, kendi acizliğimi gördükçe senin gücünden pay alıyorum. Ne garip bir tezat ki, beni en çok mahcup eden şey, aynı zamanda beni en çok dirilten, damarlarımdaki kanı yeniden kaynatan yegane iksir oluyor.
Bazen düşünüyorum da, eğer sen olmasaydın, biz bu karanlık zamanlarda pusulasını kaybetmiş gemiler gibi hangi kayalıklara çarpıp parçalanırdık kim bilir. Senin kurduğun o büyük eserin gölgesinde nefes alırken, en ufak bir sarsıntıda yeise kapılmak, senin cephelerde uykusuz geçen gecelerine, Sakarya sırtlarında kırılan kaburgalarına karşı nasıl bir vefasızlıktır. Bu vefasızlığın eşiğinden dönmek, kendi kendime dur deyip senin o keskin bakışlarının ağırlığı altında silkelenmek, bana yeniden insan olduğumu hatırlattı.
İnsan zihni bazen kendi ördüğü duvarların ardına hapsolup gökyüzünün varlığını bile unutabiliyor. Kendi iç dünyamda kopardığım o fırtınaların ortasında boğulmak üzereyken, senin Trablusgarp çöllerinde kum fırtınalarına göğüs geren o genç halin geldi aklıma. Henüz hiçbir şey belli değilken, çökmekte olan bir devletin son nefesini verdiği o günlerde bile ufuktaki yeni şafağı gören o keskin bakışın karşısında, benim bugünkü karamsarlığım ne kadar da çocukça bir sızlanmadan ibaret kalıyor.
Kalemim zaman zaman tökezliyor, kelimelerim o muazzam belagatin zirvesine tırmanmaya çalışırken nefes nefese kalıyor belki ama duygumun samimiyeti her türlü edebi kusurun üzerini örtecek kadar saf. Zira sana yazılan bir mektupta kusursuz cümleler kurmaktan ziyade, o cümlelerin arasına sinmiş o hakiki pişmanlığı ve yeniden doğuşu anlatmak mühimdir. Ben bugün o en mutlu utancın eşiğinden geçerek, yılgınlığın o soğuk paltosunu sırtımdan atıyor ve senin çizdiğin o aydınlık yola yeniden koyuluyorum.
Gözlerimi kapattığımda atının üzerinde, elini o meçhul ama mutlaka kazanılacak olan ufka doğru uzatmış o kararlı duruşunu görüyorum. O parmağın gösterdiği yer sadece bir coğrafya değil, aynı zamanda insan iradesinin sınır tanımazlığının, umudun asla teslim olmayışının da sembolüdür. Ben o işaretin altında ezilmek yerine, o işaretin gösterdiği yöne doğru koşmaya karar verdim artık; çünkü biliyorum ki senin evladına yakışan tek şey, düştüğü yerden daha güçlü kalkmaktır.
Bir insanın kendi gölgesinden bile korktuğu anlar vardır ya, işte tam öyle bir gecenin sabahında uyanıp da senin o hiç sönmeyen ateşini görmek, yüzüme çarpan soğuk su gibi ayılttı beni. Umutsuzluk dediğimiz o sinsi zehir, damarlarımda dolaşmaya başladığı an senin hatıran bir panzehir gibi yetişti imdadıma. Senden utanmak, aslında içimdeki o küllenmiş közün hala sönmediğinin, hala senin sesini duyabildiğimin en büyük kanıtıydı.
Tarihin sayfaları arasında gezinirken senin adının geçtiği her satırda durup nefesleniyorum; zira senin hayatın, imkansız kelimesinin lügatlerden silinişinin hikayesidir. Ben ise kendi küçük dünyamda karşıma çıkan ilk engele takılıp yolun bittiğini sanacak kadar gaflete düşmüşüm. Senin Çanakkale sırtlarında ölümün üzerine yürürken duyduğun o sarsılmaz inancın binde birine bile sahip olamamanın verdiği o derin mahcubiyet, şimdi yüreğimde en tatlı sızıya dönüşmüş durumda.
Sanki karşımda durmuş, o çatık ama şefkatli kaşlarının altından bana bakıyor ve sessizce neden yoruldun evlat diye soruyorsun. O sorunun ağırlığı altında ezilirken, verecek hiçbir cevabımın olmadığını fark etmek bana o en mutlu utancı yaşatıyor. Çünkü senin karşında mazeret üretmek, güneşin karşısında karanlıktan şikayet etmek kadar anlamsız ve beyhude bir çabadır.
Gecenin en karanlık vaktinde yıldızların daha parlak görünmesi gibi, benim en çaresiz anımda da senin büyüklüğün bütün ihtişamıyla parladı zihnimde. Yitirdiğimi sandığım umut, meğer senin gölgende saklanıyormuş da ben başımı kaldırıp bakmayı unutmuşum. Başımı kaldırdığım an gözlerime dolan o ışıkla birlikte gelen utanç, ruhumdaki bütün pası silip süpüren bir bahar yağmuru gibi yıkadı benliğimi.
İnsanoğlu ne çabuk unutuyor nereden geldiğini ve hangi bedeller ödenerek bugüne ulaşıldığını. Günlük telaşların, geçici heveslerin ve anlık yenilgilerin esiri olup ruhunu kararttığında, senin o büyük fedakarlığını hatırlamak bir tokat gibi iniyor yüzüne. Ama ne güzel bir tokat ki bu, canını yakarken aynı zamanda seni kendine getiriyor ve damarlarındaki o asil kudreti yeniden hatırlatıyor.
Bazen kelimeler yetmiyor içimdeki bu karmaşık ama bir o kadar da berrak duyguyu anlatmaya; bir yanda kendi zayıflığımdan duyduğum derin hicap, diğer yanda senin gibi bir öndere sahip olmanın verdiği o tarifi imkansız gurur. İki zıt duygunun aynı kalpte bu denli ahenkle dans edebileceğini, senden utandığım o geceye kadar hiç bilmiyordum Gazi Baba. Meğer insan, sevdiğine ve inandığına karşı mahcup olduğunda da mutlu olabiliyormuş.
Selanik sokaklarında başlayan o kutlu yürüyüşün, bir milletin kaderini nasıl değiştirdiğini düşündükçe, kendi adımlarımın neden bu kadar çekingen kaldığını sorguluyorum. Sen doğduğun toprakları kaybetmenin acısını bile bir intikam ateşine değil, bir kurtuluş meşalesine dönüştürmeyi bilmişken, benim en ufak bir kayıpta dizlerimin üzerine çökmem ne büyük bir ayıptır. Bu ayıbın farkına varmak bile, senin terbiyenden geçmiş bir ruhun hala canlı olduğunun işaretidir.
Zamanın acımasız çarkları arasında öğütüldüğümü sandığım o anlarda, senin zamanın ötesine geçen dehan geliyor aklıma. Sen sadece kendi çağının değil, gelecek yüzyılların da ufkunu çizerken hiç duraksamamıştın; oysa ben yarının belirsizliği karşısında bile titreyen bir yaprak gibiydim. Senin o sarsılmaz kayalara benzeyen duruşunun yanında, benim bu rüzgarda savrulan halim bana en hayırlı utancı tattırdı.
Bir evladın babasına mahcup olması, onun sevgisinden ve merhametinden emin olmasındandır biraz da. Ben de senden utanırken, senin beni yargılayacağından değil, aksine elini omzuma koyup kalk ayağa diyeceğinden emin olduğum için bu kadar huzurluyum. Bu utanç beni senden uzaklaştırmıyor, tam tersine senin o sarsılmaz iradene daha sıkı tutunmamı sağlıyor.
Ankara bozkırının o çorak ve tozlu günlerinde, yokluktan bir vatan var ederken gösterdiğin o insanüstü sabır, bugün benim sabırsızlığımın en büyük yargıcıdır. Ellerinde hiçbir imkan yokken bile mucizeler yaratan o neslin torunu olarak, her türlü imkana rağmen umutsuzluğa kapılmak, tarihe karşı işlenmiş bir suçtur adeta. Bu suçun ağırlığını omuzlarımda hissettiğim an, yüzümdeki o utanç kızarıklığı bana yeniden mücadele etme gücü verdi.
Sana seslenirken dilimdeki o eski kelimelerin ahengine sığınıyorum belki ama asıl belagat, senin hayatının bizzat kendisindedir Gazi Baba. Senin her bir kararın, her bir bakışın ve her bir adımın, kainatın en kusursuz şiirinden daha derin anlamlar taşır. Ben o şiirin sadece acemi bir okuru olarak, bir dizesini yanlış anladığım için mahcubum şimdi sana.
Kendi karanlığıma gömülüp ışığı dışarıda aradığım o beyhude günlerde, meğer ışık senin bana miras bıraktığın o sönmez aklın ve vicdanın ta kendisiymiş. Kendi içimdeki hazineden habersiz bir dilenci gibi dolaşırken, senin hatıranın kapımı çalmasıyla uyandım o derin gaflet uykusundan. Uyanır uyanmaz hissettiğim o ilk duygu, yani o yakıcı ama şifalı utanç, beni yeniden kendi özüme döndürdü.
Yorgun düştüğümde sığındığım o karanlık mağaradan, senin sesinin yankısıyla dışarı çıktığımda, güneşin hala gökyüzünde olduğunu gördüm. Güneş hiç batmamıştı aslında, sadece ben gözlerimi sıkıca kapatıp karanlığın hüküm sürdüğüne inandırmıştım kendimi. Gözlerimi açtığımda senin o aydınlık yüzünle karşılaşmak, bana hem kendi körlüğümden utanmayı hem de yeniden görmenin sevincini yaşattı.
İnsan bazen kendi acısını dünyanın en büyük acısı sanacak kadar bencil olabiliyor. Oysa senin omuzlarında taşıdığın o koca milletin derdini düşündüğümde, kendi dertlerimin bir toz zerresi kadar bile ağırlığı olmadığını anlıyorum. Bu idrak anı, ruhumda bir şimşek gibi çakıp bütün o sahte karamsarlıkları yakıp kül etti ve geriye sadece senin huzurunda duyulan o tertemiz mahcubiyeti bıraktı.
Senin adını andığım her yerde, havadaki o ağır kasvetin dağıldığını ve yerini taze bir bahar rüzgarına bıraktığını hissediyorum. Umutsuzluğun pençesine düştüğüm o zayıf anımda bile, senin ismin bir tılsım gibi yetişip kurtardı beni o karanlık bataklıktan. Kurtulduktan sonra dönüp de düştüğüm yere baktığımda, oraya nasıl düştüğüme hayret ederek senden utandım Gazi Baba.
Büyük taarruzun o sessiz ve gergin gecelerinde, Kocatepe sırtlarında tek başına yürürken zihninden geçenleri düşünmeye çalışıyorum bazen. Bütün bir milletin kaderi senin iki dudağının arasından çıkacak tek bir emre bağlıyken bile o sükunetini nasıl koruyabildin? Senin o muazzam sükunetinin yanında, benim küçücük fırtınalar karşısında koparttığım bu feryat, bana ne kadar da yakışıksız göründü bir bilsen.
Bu yakışıksızlığın farkına varmak, insanın kendi nefsini terbiye etmesinin ilk adımıymış meğer. Senden utanmak, kendi küçüklüğümü kabul edip senin büyüklüğünden ders almaya niyet etmekmiş. Şimdi o utancın verdiği olgunlukla, başım dik ama kalbim mahcup bir şekilde senin izinde yürümeye devam ediyorum.
Gecenin ilerleyen saatlerinde, herkesin uykuya daldığı o sessizlikte kendi vicdanımla baş başa kaldığımda, senin o keskin gözlerinle yüzleşiyorum. O gözlerde ne bir sitem var ne de bir öfke; sadece derin bir anlayış ve sarsılmaz bir beklenti okunuyor. İşte o beklentiye layık olamama korkusu ve bir anlığına bile olsa umudu elden bırakmış olmanın verdiği o tatlı hicap, beni yeniden hayata bağlıyor.
Zira sen bizden hiçbir zaman mucizeler beklemedin; sadece aklımızı kullanmamızı, çalışmamızı ve ne olursa olsun umudumuzu asla yitirmememizi istedin. Ben ise en temel vazifemi unutup karamsarlığın o kolaycı kollarına bırakmışım kendimi bir anlığına. Senin emanetine ihanet etmenin eşiğinden döndüğüm o saniyede yaşadığım utanç, ömrümün en kıymetli dersi olarak kazındı zihnime.
Bazen bir kelime, bazen bir bakış, bazen de sadece senin o at üzerindeki mağrur siluetin yetiyor insanın bütün zırhlarını parçalamasına. Kendimi korumak için ördüğüm o karamsarlık duvarları, senin hatıranın ilk dokunuşunda tuzla buz oldu. Duvarların ardında saklanan o korkak ve umutsuz halimle senin karşında çırılçıplak kaldığımda hissettiğim o utanç, beni yeniden cesur kılan tek güç oldu.
Tarih boyunca nice liderler gelip geçmiştir ama kaç tanesi ölümünden on yıllar sonra bile bir evladının yüreğinde böylesine canlı bir vicdan muhasebesi başlatabilir? Senin büyüklüğün sadece kazandığın savaşlarda veya kurduğun devlette değil, bugün hala bizim ruhlarımıza dokunabilmende, bizi kendi zayıflıklarımızdan utandırıp ayağa kaldırabilmende saklıdır.
Umudumu yitirirken senden utandım Gazi Baba, çünkü senin yaktığın o meşalenin gölgesinde karanlıktan şikayet etmek nankörlüktü. O nankörlüğün kıyısından dönüp senin ışığına yeniden sığındığım an, ruhumda açan o ferahlık çiçekleri bütün benliğimi sardı. Meğer insanın kendi hatasını görüp senden utanması, dünyanın en büyük saadetine açılan gizli bir kapıymış.
Sana bu mektubu yazarken cümlelerim bazen birbirine dolanıyor, belki de aynı duyguların etrafında dönüp duruyorum ama kalbimdeki bu taşkınlığı başka türlü dizginleyemiyorum. Bir dere yatağına sığmayan azgın sular gibi, içimdeki bu mahcubiyet ve minnet duygusu da kelimelerin sınırlarını zorlayarak akıyor kağıda. Kusuruma bakma Gazi Baba, senin büyüklüğün karşısında kelimelerin aciz kalması bile ayrı bir güzelliktir.
Kendi kendime verdiğim sözleri tutamadığım, yarınlara dair hayallerimin solmaya yüz tuttuğu o melun gecede, senin o meşhur sözün yankılandı kulaklarımda. Umutsuz durumlar yoktur, umutsuz insanlar vardır demiştin ya hani; işte o söz bir ok gibi saplandı yüreğime. O okun açtığı yaradan sızan kan değil, senin karşında duyduğum o en mutlu utancın berrak suyu oldu.
Ne kadar da haklıymışsın meğer; durumlar değilmiş bizi çaresiz bırakan, bizim kendi içimizdeki o korkak ve tembel sesmiş. Sen o sesleri susturup bir milleti küllerinden diriltirken, benim kendi içimdeki o cılız sese yenik düşmem ne büyük bir gafletti. O gafletten uyanıp senin huzurunda boynumu büktüğüm an, ruhumun omuzlarındaki bütün o ağır yüklerden kurtulduğunu hissettim.
Bir insanın kendi babasına duyduğu o derin saygı ve sevgiyle karışık mahcubiyet, hiçbir dünyevi rütbeyle ölçülemeyecek kadar yüce bir duygudur. Sen bu milletin sadece kurtarıcısı değil, aynı zamanda en şefkatli ama en disiplinli babasısın da. Yaramazlık yapıp vazifesini aksatan bir çocuğun babasının gözlerine bakarken duyduğu o tatlı utançla bakıyorum şimdi senin suretine.
Savaş meydanlarında döktüğün terin, geceler boyu haritalar başında uykusuz kalan gözlerinin hakkını ödeyemeyeceğimizi bilmek bile başlı başına bir sorumluluktur. Bu sorumluluğun bilincinde olan bir ruhun, en ufak bir fırtınada yelkenleri suya indirmesi kabul edilemez bir zaaftır. İşte ben o zaafın pençesine düştüğüm an, senin hatıranın tokadıyla kendime geldim ve o en hayırlı utancın kollarında yeniden nefes aldım.
Bazen düşünüyorum da, senin yaşadığın o zorlukların binde birini bile yaşasaydık acaba ne hale gelirdik? Dört bir yanı düşmanla sarılmış, hazinesi boşalmış, ordusu dağıtılmış bir vatanda, üstelik kendi devletinin yöneticileri tarafından bile idama mahkum edilmişken bile umudunu kaybetmeyen bir adamın evlatlarıyız biz. Böyle bir atanın evladı olup da karanlıktan korkmak, aslan yavrusunun gölgesinden ürkmesi kadar garip ve utanç vericidir.
Bu utanç benim ruhumun aynası oldu şimdi; ne zaman o aynaya baksam senin o keskin ve kararlı bakışlarını görüyorum kendi gözlerimin derinliklerinde. Kendi zayıflığımdan utandıkça senin gücünle doluyor içim, kendi karamsarlığımdan hicap duydukça senin aydınlığınla yıkanıyor zihnim. Bu ne mübarek bir döngüdür ki, insanı kendi küçüklüğünden kurtarıp senin büyüklüğüne yaklaştırıyor.
Hayatın o karmaşık ve yorucu labirentlerinde yolumu kaybettiğimi sandığım her an, senin çizdiğin o dosdoğru rotayı hatırlamak bana yetiyor. Pusulam şaştığında senin kutup yıldızı gibi parlayan iradene bakıyor, yönümü buluyor ve o anlık şaşkınlığımdan dolayı sana sessizce mahcup oluyorum. O mahcubiyet, bir daha aynı yanlışa düşmemem için ruhuma vurulmuş en sağlam mühür oluyor.
İnsanoğlu zayıftır, bazen bir rüzgar eser ve bütün inancını savurup götürür sanırsın; ama kökü senin gibi derinlerde olan bir çınarın evlatları rüzgarla yıkılmaz. Sadece biraz eğilir, dalları hışırdar ve sonra senin o sarsılmaz gövdenden aldığı güçle yeniden gökyüzüne doğru yükselir. Benimki de sadece anlık bir eğilmeydi Gazi Baba, ama o eğilme bile senin huzurunda utanmama yetti de arttı.
Şimdi o utancın verdiği taze bir enerjiyle, yarınlara dair bütün o karanlık senaryoları yırtıp atıyorum zihnimden. Senin kurduğun bu cumhuriyetin, senin yaktığın bu medeniyet ateşinin sönmesine asla izin vermeyeceğime dair kendi kendime yeniden yemin ediyorum. Bu yemin, bir anlık heyecanla edilmiş sıradan bir söz değil, en derin utancın ateşinde dövülmüş çelikten bir iradenin ifadesidir.
Gözlerimin önündeki o sis perdesi aralandıkça, senin ne kadar uzakları gördüğünü ve bizlere ne kadar büyük bir emanet bıraktığını daha iyi anlıyorum. Bu emaneti taşırken yorulmak hakkımız olabilir ama umudumuzu yitirmek asla hakkımız değildir. Hakkım olmayan bir şeye yeltendiğim o karanlık gecede senden utanmam, senin hala en büyük öğretmenim olduğunun kanıtıdır.
Kelimelerim bir nehir gibi akıp sana doğru yol alırken, her bir cümlenin sonunda senin o vakur tebessümünü görür gibi oluyorum. Sanki bana evladım, insan bazen düşer, bazen yorulur ve bazen de umudunu yitirir gibi olur; mühim olan düştüğün yerden kalkarken gözlerindeki o ışığı yeniden yakabilmendir diyorsun. Senin bu hayali sesin bile ruhumdaki bütün fırtınaları dindirmeye yetiyor.
Evet Gazi Baba, düştüm, yoruldum ve bir anlığına da olsa o ışığı kaybettiğimi sandım; ama tam o anda senin o devleşen hatıranla karşılaşıp yerin dibine geçtim utancımdan. O yerin dibine geçiş, aslında gökyüzüne yükselişimin başlangıcıymış meğer. Çünkü insan ancak kendi acizliğini tam manasıyla idrak ettiğinde gerçek güce ulaşabilirmiş.
Tarihin en karanlık sayfalarını kendi kanıyla ve aklıyla aydınlatan bir önderin mirasına konmuşken, o mirası korumaktan acizmiş gibi davranmak ne büyük bir vefasızlıktı. Bu vefasızlığın farkına vardığım o saniye, kalbimde hissettiğim o keskin sızı bana hala senin yolunda olduğumu müjdeledi. Çünkü ruhu ölmüş olanlar utanmaz; utanç, hala diri olan ve onurunu koruyan ruhların en asil tepkisidir.
Bu asil tepkiyle sarsılan benliğim, şimdi senin o at üzerindeki kararlı duruşunu rehber edinerek yeniden yola koyuluyor. Ufkun ötesinde nelerin gizli olduğunu bilmesem de, senin gösterdiğin yöne doğru yürümenin her zaman zafere çıkacağını biliyorum. Bu bilgi, zihnimdeki bütün şüpheleri kovuyor ve kalbime sarsılmaz bir huzur veriyor.
Bazen gecenin bir yarısı uyanıp pencereden dışarı baktığımda, şehrin ışıkları arasında senin o hiç sönmeyen bakışlarını arıyorum. Her bir sokakta, her bir okulda ve özgürce nefes alan her bir insanın yüzünde senin emeğinin izlerini gördükçe, umutsuzluğa kapıldığım o anlara daha da çok hayret ediyorum. Bu kadar büyük bir eserin ortasında yaşayıp da karanlıktan bahsetmek, güneşin altında üşüdüğünü söylemek gibi bir şeymiş.
Senin dehan sadece askeri zaferlerde değil, bir milletin ruhuna aşıladığın o özgüvende ve sarsılmaz iradede gizlidir. Ben o özgüveni bir anlığına kaybettiğimde, aslında senden uzaklaşmış, senin çizdiğin o aydınlık dairenin dışına adım atmıştım. Senden duyduğum o mutlu utanç, beni kolumdan tutup yeniden o dairenin merkezine, yani senin yanına çekti.
Zaman geçtikçe, devirler değiştikçe ve şartlar zorlaştıkça senin büyüklüğün daha da belirginleşiyor gözlerimizde. Tıpkı yüksek bir dağın eteğindeyken onun azametini tam kavrayamayıp, uzaklaştıkça o dağın gökyüzüne nasıl değdiğini görmek gibi, biz de senden uzaklaştıkça senin ne kadar yüce bir zirve olduğunu daha iyi anlıyoruz. O zirveye bakıp da kendi çukurumda sızlandığım için sana çok mahcubum Gazi Baba.
Bu mahcubiyet, kalemimin ucundan damlayan her kelimede kendini hissettiriyor; cümlelerim senin azametin karşısında boynunu bükmüş birer derviş gibi sıralanıyor satırlara. Belagatin bütün kurallarını zorlasam da, içimdeki bu derin hissiyatı tam manasıyla ifade edebilmem mümkün değil. Zira bazı duygular vardır ki, ancak yaşandığında anlaşılır ve anlatılmaya çalışıldığında mutlaka bir yanı eksik kalır.
İşte o eksiklik, benim insani kusurumdur Gazi Baba; senin o insanüstü iradenin yanında benim bu aciz ve kusurlu halimdir. Ama ben bu kusurumu seviyorum artık, çünkü bu kusur sayesinde senin büyüklüğünü daha derinden hissedebiliyor ve senden utanmanın o eşsiz saadetini tadabiliyorum. Kusursuz olsaydım, senin ışığına bu kadar muhtaç olduğumu nasıl anlayabilirdim ki?
Karanlık bastırdığında yıldızlara sığınan yolcular gibi, ben de ruhum daraldığında senin hatıranın o güvenli limanına sığınıyorum. O limana her girişimde, fırtınadan korktuğum için sana mahcup oluyor ama limanın sükunetine kavuştuğum için de sonsuz bir mutluluk duyuyorum. Sağ ol Gazi Baba, fırtınalı denizlerimizde bize her daim en güvenli liman olduğun için sağ ol.
Bir milletin kaderini tek başına omuzlayıp uçurumun kenarından döndüren bir kahramanın evladı olmak, omuzlara yüklenen en ağır ama en şerefli yüktür. Ben o yükün altında bir anlığına dizlerimin titrediğini hissettiğimde, senin o hiç bükülmeyen belini hatırlayıp utandım. O utançla birlikte dizlerime yeniden derman geldi ve o şerefli yükü taşımaya devam ettim.
Geleceğe dair umutlarımın yeşerdiği bu yeni sabahta, dün gece yaşadığım o derin vicdan muhasebesinin izlerini taşıyorum yüreğimde. Artık biliyorum ki umutsuzluk bana yasaktır; çünkü benim damarlarımda senin o sarsılmaz inancının mirası dolaşıyor. O mirasa leke sürmenin eşiğinden döndüğüm için hem mahcubum hem de tarifsiz bir huzur içindeyim.
Sana yazılan bu satırlar, aslında kendi kendime tuttuğum bir ayna, kendi ruhumla yaptığım bir hesaplaşmadır. Aynaya her baktığımda senin o keskin gözlerinin gölgesini görüyor ve bir daha asla karanlığa teslim olmayacağıma dair söz veriyorum. Bu söz, senin huzurunda duyduğum o en mutlu utancın bana kazandırdığı en büyük erdemdir.
Hayatın getireceği yeni zorluklar, yeni fırtınalar ve yeni imtihanlar elbette olacaktır; insan dediğimiz varlık zaten bu imtihanlarla olgunlaşır. Ama artık hiçbir fırtına beni umutsuzluğun o karanlık kuyusuna çekemeyecek; çünkü kuyunun dibine her baktığımda senin o aydınlık yüzünü ve o tatlı utancın hatırasını göreceğim.
Senin kurduğun bu vatanın her bir köşesinde, senin adını fısıldayan rüzgarlar estikçe, bu millet asla sahipsiz ve umutsuz kalmayacaktır. Bizler senin evlatların olarak, bazen tökezlesek de, bazen yorulsak da, senin o sarsılmaz iradenden aldığımız ilhamla her zaman ayağa kalkmasını bileceğiz. Tökezlediğimiz anlarda senden utanmak bile bizim en büyük gücümüz olacak.
Kalbimdeki bu fırtına dinerken, geriye sadece senin isminin verdiği o sarsılmaz güven ve ruhumu yıkayan o tatlı mahcubiyet kalıyor. Ne zaman başım öne eğilse, ne zaman içimdeki ses bana vazgeçmeyi fısıldasa, hemen o geceyi, senden utandığım ve o utançla yeniden hayat bulduğum o kutlu anı hatırlayacağım.
İnsanın kendi karanlığından sıyrılıp senin ışığına kavuşması, yeniden doğmak gibi bir mucizedir. Ben bu mucizeyi senin sayende yaşadım; kendi acizliğimden utanarak senin büyüklüğüne sığındım ve orada aradığım bütün gücü buldum. Bu buluş, ruhumun en derin yaralarına merhem olan en kutlu şifaydı.
Bazen kelimeler tükenir, cümleler susar ve geriye sadece kalbin o sessiz ama derin şükrü kalır. Şimdi benim kalbim de senin huzurunda susuyor ve sadece o en mutlu utancın verdiği huzurla çarpıyor. Varlığınla karanlığımızı aydınlattığın, düştüğümüzde bizi utandırıp ayağa kaldırdığın ve bize her daim umut olduğun için sağ ol Gazi Baba.
Gecenin o en sessiz anında, zihnimin kıvrımlarında dolaşan bütün o karamsar düşünceler, senin adını andığım an birer birer dağılıp gidiyor. Tıpkı sabah güneşinin ilk ışıklarıyla eriyen kırağı gibi, içimdeki bütün o soğuk ve donuk hisler de senin sıcak hatıranla eriyip yerini bahar tazeliğine bırakıyor. O kırağının altında kalıp üşüdüğüm için sana ne kadar mahcup olsam azdır Gazi Baba.
Senin hayatın boyunca verdiğin o amansız mücadeleleri düşündükçe, insan kendi hayatındaki pürüzleri birer engel olarak görmekten bile haya ediyor. Sürgünlerle, savaşlarla, ihanetlerle ve yokluklarla örülü bir ömürden bile dünyanın en muazzam medeniyet projesini çıkaran bir dehanın karşısında, benim en ufak bir aksilikte yelkenleri suya indirmem ne büyük bir yüzsüzlükmüş meğer. Bu yüzsüzlüğün farkına varıp kızarmak, insan olmanın en şerefli belirtisiymiş.
Bir çocuğun babasının kütüphanesindeki o ağır ve ciltli kitaplara bakıp kendi bilgisizliğinden utanması gibi, ben de senin o devasa tarihine bakıp kendi çaresizliğimden utanıyorum. Ama bu utanç beni kitapları kapatmaya değil, aksine onları daha büyük bir şevkle okumaya ve anlamaya sevk ediyor. Senin hayatını okudukça kendi hayatımın anlamını buluyor, senden utandıkça kendi özüme daha da yaklaşıyorum.
Sakarya meydan muharebesinin o en kritik anlarında, ordunun geri çekilmesini isteyenlere karşı hattı müdafaa yoktur sathı müdafaa vardır dediğin o saniyeyi düşünüyorum. Bütün bir vatanı bir savunma hattına dönüştüren o muazzam zekanın yanında, benim kendi iç dünyamdaki küçücük bir mevziyi bile savunamayıp teslim olmam ne kadar da acınası bir durumdur. İşte o acınası halimle senin o sarsılmaz duruşunu yan yana koyduğumda hissettiğim utanç, ruhumun en büyük uyanışı oldu.
Bazen insan kendi yarattığı illüzyonların kurbanı olup gerçekliği kaybedebiliyor. Umutsuzluk da işte böyle bir illüzyondur; senin varlığını ve eserini unutan zihinlerin ürettiği karanlık bir seraptır. O serabın peşine takılıp çölün ortasında susuz kaldığımı sandığım an, senin o gürül gürül akan pınarına rastladım ve kendi körlüğümden utanarak kana kana içtim o hayat suyundan.
Sana olan bu mahcubiyetim, aslında sana olan sonsuz sevgimin ve bağlılığımın en samimi göstergesidir. İnsan sevmediğine, değer vermediğine ve inanmadığına karşı asla utanmaz; sadece yüreğinin en başköşesine oturttuğu, kusursuzluğuna iman ettiği o büyük önderin karşısında kendi eksikliğini hisseder. Benim utancım da işte bu derin imanın ve sarsılmaz sevginin bir meyvesidir.
Yıllar geçse de, asırlar devrilse de senin o mavi gözlerindeki ateşin bu toprakların üzerinden hiç eksilmeyeceğini bilmek ne büyük bir teselli. O ateşin sıcaklığını sırtımda hissettiğim halde üşüdüğümü söylemek, senin hatırana karşı yapılmış en büyük haksızlıktı. Bu haksızlığı telafi etmenin tek yolu, o utancın verdiği kamçıyla daha çok çalışmak ve asla pes etmemektir.
Kendi kendime kurduğum o daracık zindanın parmaklıklarını, senin o özgürlük sevdalısı ruhundan aldığım ilhamla kırdım bugün. Zindanın karanlığına alıştığım ve dışarıdaki güneşten korktuğum o günleri hatırladıkça yüzüm kızarıyor ama bu kızarıklık bana çok yakışıyor. Çünkü bu, özgürlüğe ve umuda yeniden kavuşmuş bir ruhun sağlıklı rengidir.
İnsanoğlunun fıtratında vardır bazen yorulmak, bazen dizlerinin bağı çözülmek; ama senin gibi bir rehberi olanların yorgunluğu uzun sürmez. Senin bir tek bakışın, bir tek sözün veya sadece o vakur duruşun bile bin yıllık yorgunluğu bir anda silip atmaya yeter. Benim de bütün o sahte yorgunluklarım, senin karşında duyduğum o ilk utançla birlikte buharlaşıp uçtu gitti.
Büyük hedeflere yürüyenlerin ayaklarına elbette taşlar takılacak, yollarına elbette dikenler çıkacaktır. Önemli olan o taşlara takılıp yolu terk etmek değil, o taşları basamak yapıp daha yükseğe tırmanmaktır. Sen önüne çıkarılan bütün o devasa kayaları birer zafer anıtına dönüştürürken, benim küçücük bir çakıl taşına takılıp ağlamam ne kadar da gülünç ve utanç vericiydi.
Bu gülünç durumdan kurtulup yeniden senin o vakur çizgine geldiğimde, dünyanın aslında ne kadar aydınlık ve umut dolu bir yer olduğunu fark ettim. Meğer karanlık dışarıda değilmiş, benim umudunu yitirmiş gözlerimin perdesindeymiş. Senin utancın o perdeyi yırtıp attığında, kainatın bütün renkleri yeniden canlandı gözlerimin önünde.
Sana seslenirken kelimelerimi özenle seçmeye çalışsam da, yüreğimdeki o taşkın duygular bazen bütün edebi kalıpları parçalayıp kendi yolunu çiziyor. Belki de bu satırlarda büyük ustaların o soğuk kusursuzluğu yok ama senin evladının o sıcak, titrek ve samimi nefesi var. Ve ben biliyorum ki sen, süslü kelimelerden ziyade samimi yüreklere değer verirsin her zaman.
Hatalarımızla, zaaflarımızla ve anlık düşüşlerimizle insanız biz; ama bizi diğerlerinden ayıran şey, düştüğümüz yerde senin elini görüp o eli tutma cesaretini gösterebilmemizdir. Ben o eli tutarken, senin ellerinin nasırlarını ve o ellerin bu vatan için neler yaptığını görüp utandım. O utanç, elini daha sıkı tutmamı ve bir daha asla bırakmamamı sağladı.
Gecenin karanlığında yolunu kaybeden denizcilerin kutup yıldızına bakıp rotalarını düzeltmeleri gibi, ben de ruhumun fırtınalı denizlerinde senin o sarsılmaz iradene bakıp rotamı düzelttim. Yanlış yöne saptığımı fark ettiğim an yaşadığım o mahcubiyet, beni kayalıklara çarpmaktan kurtaran en büyük uyarıcı oldu.
İnsan bazen kendi içine o kadar kapanıyor ki, dışarıda devam eden o muazzam hayatın ritmini duyamaz hale geliyor. Oysa senin kurduğun bu cumhuriyetin kalbi her saniye atmaya, senin ideallerin her yeni nesilde yeniden filizlenmeye devam ediyor. Bu muazzam akışın içinde durup da umutsuzluktan bahsetmek, okyanusun ortasında susuzluktan ölmek kadar akıl dışı bir davranıştı.
Bu akıl dışı davranıştan sıyrılıp aklın ve bilimin o aydınlık yoluna yeniden döndüğümde, senin en büyük mirasının aslında bu sarsılmaz akılcılık olduğunu bir kez daha anladım. Duygularımın esiri olup karamsarlığa kapıldığım o anlarda, senin o keskin mantığın bir kılıç gibi kesip attı bütün o karanlık bağları. Özgürleştiğim an duyduğum utanç, bana aklımın kıymetini yeniden öğretti.
Tarih sahnesinde senin gibi bir dehaya tanıklık etmiş bir milletin fertleri olarak, bizim lugatimizde imkansız ve umutsuzluk kelimelerine yer olmamalıdır. Bu kelimeleri zihnime soktuğum o zayıf anımdan dolayı sana ne kadar mahcup olsam azdır Gazi Baba. Ama bu mahcubiyet beni yıkmıyor, aksine zihnimin kapılarını o zararlı kelimelere sonsuza dek kapatmamı sağlıyor.
Bir evladın babasının izinden yürürken ayaklarının birbirine dolanması, o yolun büyüklüğünden ve evladın heyecanındandır biraz da. Benim de yolun ortasında bir anlığına duraksamam, senin açtığın o muazzam ufkun genişliği karşısında duyduğum o anlık şaşkınlıktandı. Şimdi o şaşkınlığı üzerimden attım ve senden utanmanın verdiği o tatlı olgunlukla adımlarımı sıklaştırdım.
Sana duyduğum bu derin minnet ve mahcubiyet, içimdeki bütün o küllenmiş ateşleri yeniden harladı. Artık ne karanlıktan korkuyorum ne de yarının getireceği belirsizliklerden; çünkü arkamda senin gibi bir dağın, önümde ise senin gösterdiğin o aydınlık hedefin olduğunu biliyorum. Bu bilincin verdiği güçle, hiçbir engel duramaz artık karşımda.
Gözlerimi kapatıp o meşhur fotoğrafını düşünüyorum; hani şu Kocatepe sırtlarında, ellerin cebinde, derin bir tefekkür içinde ufka baktığın o anı. O duruşun arkasındaki o devasa iradeyi ve o sarsılmaz inancı hissetmeye çalışıyorum. Senin o duruşunun yanında, benim küçücük dertlerim karşısında eğilen boynum bana en hayırlı utancı yaşatıyor.
Bu utanç, ruhumun kirlerini temizleyen en saf kaynak suyudur şimdi. Ne zaman içimde bir karamsarlık tohumu yeşermeye kalksa, o suyla sulayıp boğacağım o karanlık tohumu. Çünkü biliyorum ki bu toprakta sadece senin ektiğin o aydınlık ve umut tohumları yeşermelidir.
Bazen kelimeler birikince insanın boğazında düğümlenir ya, işte sana yazarken benim de kelimelerim yüreğimde düğümleniyor. Hem sana layık olamamanın verdiği o ince sızı hem de senin evladın olmanın verdiği o tarifsiz gurur, aynı anda çarpıyor göğüs kafesime. Bu iki duygunun çarpışmasından doğan o kıvılcım, benim bütün karanlıklarımı aydınlatmaya yetiyor.
Senin yaktığın o meşale, sadece bir ülkeyi değil, bir milletin ruhunu da esaretten kurtardı. Ben o özgür ruhu bir anlığına kendi ellerimle karamsarlığın zindanına hapsettiğim için utandım senden Gazi Baba. Zindanın kapısını açıp yeniden senin ışığına kavuştuğumda, özgürlüğün ve umudun ne kadar kıymetli olduğunu iliklerime kadar hissettim.
Zamanın acımasızlığına meydan okuyan eserlerin ve fikirlerin, bugün hala bizim en büyük sığınağımız olmaya devam ediyor. O sığınağın kapısında durup da fırtınadan korkmak, senin kurduğun o sağlam temellere güvenmemek demekti. Bu güvensizliğin verdiği o derin mahcubiyet, şimdi yerini sarsılmaz bir imana ve sonsuz bir güvene bıraktı.
İnsanoğlu ne kadar büyürse büyüsün, babasının gözünde hep o küçük ve korunmaya muhtaç çocuktur aslında. Ben de senin huzurunda ne kadar büyümeye çalışsam da, hep o senin şefkatine ve rehberliğine muhtaç evladın olarak kalacağım. Yaramazlık yapıp umudunu yitirdiğinde senden utanan, ama utandığı için de senin en sevdiğin evladın olmaya devam eden o çocuk.
Savaşların en kanlısını kazanıp barışın en onurlusunu inşa eden o büyük devlet adamının karşısında, kendi iç barışımı bile koruyamayıp kaosa teslim olduğum için mahcubum sana. Senin o muazzam devlet aklından ve sükunetinden bir damla bile olsa pay alabilmek için, şimdi kendi iç dünyamdaki bütün o fırtınaları dindiriyorum.
Gecenin karanlığı yerini yavaş yavaş sabahın o ilk ışıklarına bırakırken, benim ruhumdaki o uzun ve karanlık gece de senin hatıranla sona eriyor. Sabahın serin rüzgarı yüzüme vurduğunda, dün geceki o utancın yerini taze bir umudun ve sarsılmaz bir kararlılığın aldığını hissediyorum. Sağ ol Gazi Baba, karanlık gecelerimizi aydınlık sabahlara bağladığın için sağ ol.
Tarih boyunca nice kahramanlar destanlar yazmıştır ama hiçbiri senin gibi kendi milletinin ruhuna bu denli derin bir iz bırakmamıştır. Senin izin sadece topraklarımızda değil, bizim en mahrem duygularımızda, en gizli korkularımızda ve en yüce umutlarımızda saklıdır. Korkularımıza yenildiğimiz anlarda bile o izi görüp utanmamız, senin bizimle ne kadar bütünleştiğinin kanıtıdır.
Kendi kendime verdiğim bu sessiz savaşta, senin adını bir bayrak gibi en tepeye diktiğim an zafer kaçınılmaz oldu. Umutsuzluğun o karanlık orduları, senin sarsılmaz iradenin gölgesini gördükleri an dağılıp kaçtılar zihnimden. Meydan yeniden senin ışığına kaldığında, bir anlığına bile olsa o karanlık ordulardan korktuğum için utandım senden.
Bu utanç, benim madalyamdır artık; göğsümde bir onur nişanı gibi taşıyacağım ve ne zaman kendimi zayıf hissetsem o madalyaya bakıp güç bulacağım. Çünkü o madalya bana, en karanlık anımda bile senin ışığını görebildiğimi ve o ışığın karşısında mahcup olabilecek kadar temiz bir vicdana sahip olduğumu hatırlatacak.
Bazen bir şarkının nağmesinde, bazen bir şiirin dizesinde, bazen de sadece rüzgarda dalgalanan o al bayrağın hışırtısında senin sesini duyuyorum. O ses bana hep aynı şeyi fısıldıyor: sakın korkma, sakın yorulma ve asla umudunu yitirme. Senin bu kadim fısıltını duyduğum halde karamsarlığa kapıldığım o anlar için beni affet Gazi Baba.
Affedilmenin en güzel yolu, aynı hatayı bir daha tekrarlamamaktır bilirim. Ben de şimdi o en mutlu utancın verdiği olgunlukla, zihnimin bütün kapılarını umutsuzluğa kapatıyor ve senin çizdiğin o aydınlık yolda tereddütsüz yürümeye devam ediyorum. Adımlarım artık daha sağlam, bakışlarım daha keskin ve yüreğim senin sevginle daha güçlü.
İnsan kendi acizliğiyle yüzleştiğinde ya yıkılır ya da senin gibi büyük bir önderin gölgesine sığınıp yeniden doğar. Ben senin gölgene sığınmayı seçtim Gazi Baba; o gölgenin serinliğinde kendi zayıflığımdan utandım ve o utançla birlikte yeniden büyüdüm, yeniden filizlendim ve yeniden insan oldum.
Yüreğimdeki bu taşkın nehir, senin o engin denizine kavuştuğunda nihayet sükunete erdi. Artık ne bir dalga var zihnimde ne de bir fırtına; sadece senin varlığının verdiği o derin huzur ve o tatlı mahcubiyetin bıraktığı eşsiz lezzet var. Bu lezzet, ömrümün sonuna kadar damağımda kalacak en kıymetli hatıradır.
Sana yazılan bu mektup, bir veda değil, senin yoluna yeniden baş koyuşun bir ilanıdır. Kalemimi kağıttan kaldırırken, ruhumdaki o eski karanlıktan eser kalmadığını ve yerini senin o çelik mavisi gözlerinin aydınlığına bıraktığını görüyorum. Bu aydınlık, benim en büyük hazinem ve en sarsılmaz dayanağımdır.
Ne zaman hayatın yükü omuzlarıma ağır gelse, ne zaman karanlık bulutlar gökyüzümü kaplasa, hemen başımı kaldırıp senin o mağrur siluetine bakacağım. O bakışta hem kendi zayıflığımdan utanacak hem de senin gücünle yeniden ayağa kalkacağım. Çünkü biliyorum ki seninle utananlar, asla yenilmezler.
Ve şimdi, o en karanlık gecenin ardından doğan bu yeni günde, yüreğimin en derin yerinden gelen o samimi sesle haykırıyorum kainata: umudumu yitirirken senden utandım Gazi Baba, meğer bu dünyanın en mutlu utancıymış. Varlığınla bizi utandırdığın, utandırdıkça büyüttüğün ve karanlığımıza her daim güneş olduğun için sağ ol Gazi Baba, bin kere sağ ol.
Bazen bir kelimenin gölgesinde saklanan o derin anlamı yakalamak için insanın kendi ruhunun en kuytu köşelerine inmesi gerekiyor. Ben de kendi karanlığıma indiğim o gece, orada korkularımla değil, senin o sarsılmaz hatıranın ışığıyla karşılaştım. En karanlık kuyunun dibinde bile senin ışığını görmek, benim kendi karanlığımdan duyduğum utancı katbekat artırdı.
Senin o ince ama çelik gibi sağlam iradenin karşısında, benim pamuk ipliğine bağlı umutlarım ne kadar da kırılgan görünüyordu. O kırılganlığı fark edip kendi kendime kızdığım an, senin o şefkatli ama kararlı bakışların yetişti imdadıma. Sanki kırılan her yerimi kendi ellerinle onardın ve bana yeniden sapasağlam ayakta durmayı öğrettin.
Tarihin akışını değiştiren o büyük dehanın, bugün benim küçücük dünyamın akışını da değiştirdiğini hissetmek ne muazzam bir duygu. Umutsuzluğun uçurumundan aşağı yuvarlanmak üzereyken, senin adını bir halat gibi tutup yukarı tırmanmam, bana hayatımın en büyük dersini verdi. O halata tutunurken ellerimin titremesinden utandım ama yukarı çıktığımda gördüğüm manzara her şeye değerdi.
İnsanoğlu bazen kendi zihninin yarattığı labirentlerde kaybolup çıkış yolunu bulamıyor. O labirentin soğuk duvarları arasında çaresizce dolaşırken, senin o keskin aklının çizdiği haritayı hatırlamak bir mucize gibiydi. Haritayı cebimde taşıdığım halde kaybolduğum için sana mahcup oldum ama yolu bulduğum an yaşadığım sevinç bütün mahcubiyetimi tatlı bir tebessüme dönüştürdü.
Senin kurduğun bu cumhuriyetin her bir tuğlasında, vazgeçmeyenlerin ve asla umudunu yitirmeyenlerin teri var. O terin üzerine oturup da karamsarlık türküleri söylemek, o büyük emeğe karşı yapılmış en büyük saygısızlıktı. Bu saygısızlığın farkına varıp sustuğum an, kalbimde senin o büyük senfoninin notaları yeniden çalmaya başladı.
Gecenin ilerleyen saatlerinde, şehrin uğultusu kesilip de yerini o derin sessizliğe bıraktığında, kendi vicdanımın sesini daha net duyuyorum. Vicdanım bana her seferinde senin adını fısıldıyor ve senin ne zorluklarla bu günleri inşa ettiğini hatırlatıyor. O hatırlayışla birlikte gelen utanç, benim gecelerimi aydınlatan en parlak kandil oluyor.
Bir insanın kendi hatasını görüp de bundan mutluluk duyması, ancak hatasını fark ettiren kişinin büyüklüğüyle açıklanabilir. Beni kendi hatamla yüzleştiren senin o muazzam büyüklüğün olduğu için, bu yüzleşmeden doğan utanç da dünyanın en güzel duygusuna dönüştü benim için. Seninle yüzleşmek, insanın kendi özüyle barışması demekmiş meğer.
Yolun başındayken verilen sözler, yol zorlaştığında unutulmaya mahkumdur derler; ama senin yolunda yürüyenler, o yolun taşlarını senin kanınla suladığını bildikleri için asla sözlerinden dönmezler. Ben bir anlığına sözümü unutur gibi olduğumda, senin o vefalı hatıran beni uyandırdı ve sözüme yeniden sadık kalmamı sağladı.
Savaş meydanlarında düşmana aman vermeyen o sert ve tavizsiz komutanın, kendi milletine ve evlatlarına karşı ne kadar derin bir şefkat beslediğini biliyorum. İşte o şefkate sığınarak itiraf ediyorum ki, bir anlığına bile olsa senin yaktığın ışığın gücünden şüpheye düştüm. Bu şüphenin verdiği yakıcı utanç, şimdi kalbimde en sarsılmaz inancın tohumlarını yeşertiyor.
Bazen bir resme bakarsın ve o resmin içindeki ruh seninle konuşmaya başlar. Senin o at üzerindeki kararlı siluetine her baktığımda, o atın nallarından çıkan sesleri ve senin o ufku delen bakışlarının gücünü hissediyorum. O gücün yanında kendi pısırıklığımı görmek, bana en hayırlı tokat gibi inip ruhumu diriltiyor.
İnsanın kendi sınırlarını aşması, ancak kendisinden çok daha büyük bir ideale bağlanmasıyla mümkündür. Benim idealim senin açtığın o medeniyet yoludur Gazi Baba; o yolda yürürken ayaklarımın tökezlemesi benim insani kusurumdur ama o kusurdan utanıp yeniden koşmaya başlamam senin bana verdiğin terbiyenin sonucudur.
Karanlığın en koyu olduğu an, şafağın sökmesine en yakın olan andır derler; benim de umudumu en çok yitirdiğim an, senin ışığınla en çok aydınlandığım an oldu. O aydınlığın içinde kendi karanlık gölgemi görüp utandım ama o utanç bana güneşin varlığını bir kez daha müjdeledi.
Senin adını anmak, sadece tarihi bir şahsiyeti yad etmek değil, bir yaşam felsefesini ve bir direniş ruhunu yeniden kuşanmaktır. Ben o zırhı bir anlığına üzerimden çıkarıp savunmasız kaldığımda, karamsarlığın okları saplandı yüreğime. Zırhımı yeniden kuşanırken duyduğum utanç, o okların açtığı bütün yaraları bir anda iyileştirdi.
Büyük davaların adamları, küçük engellere takılıp yollarından dönmezler; sen bunun en büyük kanıtısın. Senin izinden gitmeye talip olan bizlerin de, karşımıza çıkan her engeli senin o sarsılmaz iradenle aşmamız gerekir. Bir engelin önünde durup çaresizce beklediğim o anlar için sana çok mahcubum Gazi Baba.
Bu mahcubiyet, benim en büyük motivasyon kaynağım oldu artık; ne zaman tembellik etmeye kalksam, ne zaman umutsuzluğun o sıcak yatağına uzanmak istesem, senin o soğuk siperlerde geçen uykusuz gecelerin geliyor aklıma. O an yataktan fırlayıp kendi miskinliğimden utanıyor ve yeniden işimin başına geçiyorum.
İnsanoğlu ne kadar çok şey bilirse bilsin, kendi nefsinin oyunlarına yenik düşebiliyor bazen. Benim nefsim de bana karanlığın galip geleceğini fısıldadı o gece; ama senin o gür sesin nefsimin cılız fısıltısını bastırdı. Nefsime uyduğum için utandım ama senin sesini duyabildiğim için de sonsuz bir şükürle doldu içim.
Tarihin sayfaları arasında kaybolup gitmeyen, aksine her geçen gün daha da büyüyen bir efsanesin sen. Senin efsanen masallardan değil, kanla ve terle yazılmış hakikatlerden besleniyor. O hakikatlerin ortasında yaşayıp da hayali korkulara kapılmak, benim en büyük yanılgımdı ve o yanılgıdan utanarak uyandım.
Bir evladın babasının mirasını korurken gösterdiği titizlik, o babaya duyduğu saygının ölçüsüdür. Ben senin mirasını bir anlığına ihmal etmenin verdiği o derin hicapla, şimdi o mirasa dört elle sarılıyorum. Utancım, benim en sadık bekçim oldu artık.
Gözlerimin derinliklerinde parlayan o yeni ışık, senin o çelik mavisi gözlerinden yansıyan bir kıvılcımdır. O kıvılcımı söndürmeye kalktığım o karanlık gecede senden utandım Gazi Baba ve o utanç kıvılcımı dev bir ateşe dönüştürdü yüreğimde.
Hayatın o bitmek bilmeyen koşuşturmacası içinde bazen durup nefes almak ve nereden geldiğimizi hatırlamak gerekiyor. Ben durup da senin geldiğin o zorlu yolları hatırladığımda, kendi yolumun ne kadar düz ve aydınlık olduğunu görüp utandım. O utançla birlikte adımlarım yeniden hızlandı ve kalbim yeniden umutla doldu.
Senin kurduğun bu devletin her bir ferdi, senin o büyük hayalinin birer parçasıdır. O hayali karamsarlıkla gölgelemek, senin ruhunu incitmek demekti. Senin ruhunu incitme korkusuyla duyduğum o utanç, beni yeniden kendi özüme ve görevime döndürdü.
Bazen bir kelime yetiyor insanın bütün dünyasını değiştirmeye; benim dünyamı değiştiren de senin o sarsılmaz iradenin hatırası oldu. O hatıranın karşısında kendi zayıflığımdan utanmak, bana dünyanın en büyük gücünü kazandırdı.
Karanlık bulutlar dağıldı, fırtına dindi ve geriye sadece senin o aydınlık gökyüzün kaldı. O gökyüzünün altında nefes alırken bir daha asla karanlıktan bahsetmeyeceğime dair sana söz veriyorum Gazi Baba. Sözüm, en mutlu utancımın teminatıdır.
İnsanın kendi acizliğini kabul etmesi bir erdemdir, ama o acizlikten senin gibi bir önderin gücüyle sıyrılması bir zaferdir. Ben o zaferi senin sayende kazandım; senden utanarak kendi karanlığımı yendim ve senin ışığınla yeniden taçlandım.
Sana yazılan bu satırlar, kalbimin en derin köşesinden kopup gelen samimi bir itiraftır. İtiraf ediyorum ki bir anlığına zayıf düştüm, ama o zayıflığın ortasında senin o devleşen suretini görüp utandım ve o utançla yeniden devleştim.
Zaman akıp giderken her şey eskir, her şey unutulur sanılır; ama senin sevgin ve hatıran bu topraklarda her bahar yeniden açan çiçekler gibi hep taze kalacaktır. O tazeliğin yanında kendi ruhumun solmasına izin verdiğim için mahcubum sana.
Bu mahcubiyet, ruhumun yeniden yeşermesi için gereken o can suyu oldu. Şimdi dallarım yeniden gökyüzüne uzanıyor ve yapraklarım senin rüzgarınla hışırdıyor. Sağ ol Gazi Baba, kurumaya yüz tutan dallarımıza yeniden can verdiğin için sağ ol.
Bazen kelimeler birikince insanın yüreği daralır, anlatmak istedikleri dilinin ucuna gelir ama dökülemez. Benim de sana anlatmak istediğim o kadar çok şey var ki, hepsi o tek bir cümlenin içinde toplanıp anlam buluyor: umudumu yitirirken senden utandım.
O tek cümle, benim bütün hikayemi, bütün düşüşümü ve bütün yükselişimi özetlemeye yetiyor. Çünkü o cümlenin içinde hem benim insani kusurum hem de senin o insanüstü büyüklüğün saklı.
Artık yolum açık, zihnim berrak ve kalbim senin o sarsılmaz inancınla dolu. Hiçbir karanlık korkutamaz artık beni, çünkü karanlığın en koyu olduğu anda bile senin ışığını görüp utanabilecek kadar diri bir ruhum var.
Senin izinde yürümek, her adımında senin büyüklüğünü yeniden keşfetmek demektir. Ben o keşif yolculuğunda bir anlığına duraksadığım için utandım ama o utanç bana yolculuğun ne kadar kutsal olduğunu bir kez daha hatırlattı.
Ve şimdi, bütün benliğimle, bütün samimiyetimle ve o en mutlu utancın verdiği sonsuz huzurla bir kez daha haykırıyorum: varlığınla bizi utandırdığın ve her daim yolumuzu aydınlattığın için sağ ol Gazi Baba, ebediyen sağ ol.